Η πολιτικά επιβεβλημένη "Ορθόδοξη" δογματική είναι ενάντια στην ιουδαιοχριστιανική πίστη    

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Ιούλιος 22, 2020, 5:60)


Η ανορθόδοξη δογματική της Ρωμαϊκής «ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ» Θρησκείας, η οποία διαφημίζεται από τους οπαδούς της ως ασπίδα προστασίας ενάντια στις παλαιές και στις σύγχρονες Θρησκευτικές – Φιλοσοφικές τάσεις, αποκρυστάλλωσε την δογματική της ενάντια στην ιουδαιοχριστιανική πίστη. Χαρακτηριστική είναι η άποψη που ειπώθηκε για τον Γρηγόριο Νύσσης  τον Καππαδόκη, Πατέρα της «Ορθόδοξης Εκκλησίας», ότι «μπόρεσε καλύτερα απ' όλους να μεταφυτεύσει στο εσωτερικό του χριστιανικού κόσμου την πνευματική κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας».

 

Παραδείγματα απόκλισης από την βιβλική, ιουδαιοχριστιανική πίστη

Ι) Το μυστήριο της «Τρισυπόστατης Μονάδας» (ακατάληπτο για τους ανθρώπους), είναι κληρονομιά «της ιερής Τριάδας του Πυθαγόρα». Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι τα πάντα ορίζονται από τον ιερότατο αριθμό τρία (3), και δίδαξαν την απόκρυφη Διάλυση της Μονάδας σε τριάδα ή τριάδες, εισάγοντας έτσι την θεωρία των τριαδικών Μονάδων. Κατά συνέπεια η «Ορθοδοξία» αυτοχαρακτηρίζεται ως μυστικιστική πολυθεϊστική Θρησκεία με πλήθος από σύμβολα, τύπους, παγανιστικές τελετές και φόβητρα (Κόλαση, Αντίχριστος, Τέλος του Κόσμου), συσκοτίζοντας και τα παράγωγά της, που είναι οι διάφορες «Ομολογίες» που αποδέχονται το μυστικιστικό «ΔΟΓΜΑ» της.

ΙΙ) Το «Σύμβολο της Πίστεως» είναι κληρονομιά / δάνειο, του «Γνωστικισμού» που είναι κράμα, Πλατωνισμού, Ζωροαστρισμού, Καμπαλισμού, Ερμητισμού κ.ά, αρχαίων δοξασιών. Σύμφωνα με αυτό, ο επουράνιος άνθρωπος Ιησούς δεν είναι ο Υιός του Θεού (Γέννημα του Πατέρα), αλλά η ενσάρκωση του προ-υπάρχοντος Θεού Υιού. Και ενώ η «ΠΙΣΤΗ» λέει ότι «Ο Λόγος έγινε σάρκα» η «Ορθοδοξία» λέει ότι «Ο Λόγος πήρε σάρκα» αντιγράφοντας τον γνωστικό Βαλεντίνο, ο οποίος δίδασκε ότι το μέρος του πληρώματος του Θεού «ο Αιώνας Ιησούς», ενσαρκώθηκε, ΝΤΥΘΗΚΕ ΜΕ ΥΛΙΚΟ ΣΩΜΑ και έγινε Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΗΣΟΥΣ (δηλαδή χοϊκός).

ΙΙΙ) Οι Δύο Φύσεις του Ιησού. Αναπόφευκτα η γνωστικίζουσα άποψη της ενσάρκωσης του προ-υπάρχοντος θεού Υιού, στο χοϊκό άνθρωπο Ιησού (Γέννημα της Μαρίας) οδήγησε και στην όχι καινοφανή ιδέα των δύο φύσεων του Ιησού, που είναι πνευματική κληρονομιά της Μυθολογίας, την οποία αφελώς ασπάζονται και τα πνευματοληπτικά κινήματα της Πεντηκοστής  -που είναι γεννήματα αμερικανικών χριστιανικών σιωνιστικών κέντρων-  καθώς και τα λοιπά της Διαμαρτύρησης.

Ήδη στον μυστικιστικό Ερμητισμό μεταφυσικό σύστημα και ένα σώμα συστηματοποιημένων, μαγικών, αστρολογικών και αλχημικών πρακτικών») συναντάμε την ιδέα των δύο φύσεων του εκπεσόντος στον φυσικό κόσμο αρχέτυπου ανθρώπου. Η «Ορθόδοξη πίστη» των δύο φύσεων του Ιησού είναι αναπαραγωγή της αρχαίας θρησκείας περί της σύζευξης του Ουρανού και της Γης και γέννηση των ΗΜΙΘΕΩΝ.

IV) Η θεολογική, εσχατολογική θεωρία του Κόσμου και του χρόνου (το τέλος της ιστορίας), προσμένει τη ΡΕΒΑΝΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ (Χριστός – Διάβολος). Θέτει δε την Εκκλησία ως εσχατολογικό σημείο και την περίοδο από τη Ανάσταση του Χριστού έως την επ΄ άπειρον αναμενόμενη Παρουσία Του [η οποία ήταν επικείμενη (έρχομαι ταχέως) και εκπληρώθηκε στη γενιά των Αποστόλων][1] ως περίοδο "εσχάτων ημερών" η οποία μπορεί και να διαρκέσει χιλιάδες χρόνια. Η θεολογική αυτή άποψη είναι αντιβιβλική και σε πλήρη αντίθεση με την ιουδαιοχριστιανική εσχατολογία της πρώτης Εκκλησίας η οποία πρόσμενε και βίωσε το τέλος του Νόμου και τις έσχατες ημέρες του Ιουδαϊσμού[2] και το κάψιμο του επίγειου Ναού που ήταν ο τύπος του επουράνιου αληθινού  -ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Αυτή η θεολογική εσχατολογική άποψη είναι κληρονομιά της θεωρίας του δυϊστικού Ζωροαστρισμού που πρόσμενε ένα συμπαντικό πόλεμο μεταξύ καλού και κακού και την κρίση και κατάταξη των ανθρώπων σε τόπο αιώνιας τιμωρίας ή ευδαιμονίας. Επίσης είναι παραλλαγή της δοξασίας της «Παλιγγενεσίας»  δια της «εκπύρωσης» των Στωϊκών και του Ηράκλειτου. Η θεολογική πίστη στο «Τέλος της ιστορίας του Κόσμου» καταργεί την «Αιωνιότητα του Ευαγγελίου της Σωτηρίας» και το εις το ΔΙΗΝΕΚΕΣ = ΕΠ΄ ΑΠΕΙΡΟΝ αποτέλεσμα του εξιλεωτικού έργου του ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΙΗΣΟΥ (Εβρ. 7:1, 10:1, 12,14).

____________________________

[1] Βλέπε:  http://www.aionios-diathiki.gr/katanoesate-ton-apostolo-kai-archierea-tes-omologias-mas-ton-iesou-1

[2] Δευτ. 32:20 "καὶ εἶπεν ἀποστρέψω τὸ πρόσωπόν μου ἀπ' αὐτῶν (σαρκικός Ισραήλ) καὶ δείξω τί ἔσται αὐτοῖς ἐπ' ἐσχάτων ὅτι γενεὰ ἐξεστραμμένη ἐστίν υἱοί οἷς οὐκ ἔστιν πίστις ἐν αὐτοῖς"

Γέν. 49:1 "ἐκάλεσεν δὲ ιακωβ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν συνάχθητε ἵνα ἀναγγείλω ὑμῖν τί ἀπαντήσει ὑμῖν ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν"

Να προσθέσουμε προς ενημέρωση ότι ο όρος "Θεολογία" ή  "Θεολογική άποψη /θεωρία" δεν ορίζει την "Αλήθεια" αλλά το αποτέλεσμα της σύγκλησις του Μύθου και της θείας αποκάλυψης.

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

«Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στα έργα του Πλάτωνα και άλλων Ελλήνων φιλσόφων με αναφορά στη διδασκαλία του μύθου. Υπήρξαν πολλές μορφές και απόψεις θεολογίας στον προχριστιανικό κόσμο, από την ορφική θεολογία έως την Ελεατική σχολή τον Δημόκριτο, τους Σοφιστές και τον Αριστοτέλη. Πάντα όμως η θεολογία εξελισσόταν παράλληλα και εντός της φιλοσοφίας στον αρχαιοελληνικό κόσμο και όχι συστηματικά

Στο Χριστιανισμό και τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες η θεολογία συνίσταται στη χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου, προκειμένου το περιεχόμενο της θείας αποκάλυψης να διατυπωθεί με όρους που είναι αποδεκτοί από την ανθρώπινη διάνοια. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ θεολογίας και φιλοσοφίας είναι ότι στη θεολογία η χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου στοχεύει εκ των προτέρων στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με τη θεία αποκάλυψη, ενώ στη φιλοσοφία καμία αποκάλυψη δεν είναι δεσμευτική για την έκβαση της θεωρητικής αναζήτησης». (Θεολογία -  ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)



ΡΩΜΑΪΚΟΣ ΝΟΜΟΣ


Η παρεκλίνουσα της ιουδαιοχριστιανικής πίστης «Ορθόδοξη δογματική» θριάμβευσε δια της πολιτικής επιβολής (= εγκατάσταση καθεστώτος, ιδέας, σχεδίου δια της βίας)

(Ιουστινιάνειος Κώδιξ 1.11.10)  «Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μικρά παιδιά πρέπει να δέχονται το σωτήριο βάπτισμα αμέσως και χωρίς καμία αναβολή, ώστε όπως και οι μεγαλύτεροι να μπορούν να εκκλησιάζονται και να κατηχούνται στις θείες γραφές και τους θείους κανόνες (νοούνται οι θεϊκές αυτοκρατορικές επικυρώσεις των οικουμενικών αποφάσεων). Έτσι θα μπορούν να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων χριστιανών και δεν θα επιστρέψουν ξανά στην παλαιά πλάνη. Και όσων έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα και περιουσία μεγάλη και για να κρατήσουν τα προσχήματα εβαπτίσθησαν οι ίδιοι ή πρόκειται να βαπτισθούν, αφήνοντας όμως τις συζύγους τους και τα τέκνα τους ή τα άλλα μέλη του οίκου τους μέσα στην Ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να στερηθούν όλων των πολιτικών δικαιωμάτων τους και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, αφού είναι φανερό ότι έτυχαν του αγίου βαπτίσματος δίχως να έχουν πίστη, και τα ίδια δε θα υφίστανται οι αλιτήριοι Έλληνες και οι Μανιχαίοι, τμήμα των οποίων είναι οι Βορβορίτες. Ανακοινώνουμε σε όλους εκείνους που έχουν γίνει Χριστιανοί και ήδη αξιωθεί το άγιο και σωτήριο βάπτισμα, ότι όποτε εντοπισθούν επιμένοντες στην πλάνη των Ελλήνων θα καταδικασθούν στην εσχάτη των ποινών. Όσοι όμως δεν έχουν αξιωθεί ακόμη το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να εμφανισθούν οικειοθελώς στην Βασιλεύουσα ή στις επαρχιακές πόλεις τους και να προσέλθουν στις αγιότατες εκκλησίες μαζί με τις συζύγους τους, τα τέκνα τους και όλα τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους και να κατηχηθούν στην αληθινή πίστη των χριστιανών. Έτσι, αφού κατηχηθούν και αποβάλουν μια για πάντα την πλάνη που τους διακατείχε, θα πρέπει να δεχθούν το σωτήριο βάπτισμα, διαφορετικά δεν θα έχουν κανένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες κινητής ή  ακινήτου περιουσίας. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν οι οικογένειές τους στην εξαθλίωση και επιπλέον οι ίδιοι θα υποβληθούν σε διάφορες ποινές. Απαγορεύουμε δε κάθε διδασκαλία των πασχόντων από την νόσο των ανοσίων Ελλήνων, ώστε να μην μπορούν να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων θα δημευθούν και οι ίδιοι θα τιμωρηθούν με εξορία. Αν κάποιος στην επικράτειά μας κρύβεται, αλλά συλληφθεί θυσιάζων ή διαπράττων το αδίκημα της ειδωλολατρίας θα τιμωρηθεί με την εσχάτη των ποινών, με την οποία άλλωστε τιμωρούνται δικαίως και οι Μανιχαίοι και οι Βορβορίτες, γιατί κρίνουμε ότι όλοι αυτοί είναι εξίσου εγκληματίες».

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το αριθμητικό μέγεθος του «κατεστημένου χριστιανισμού» είναι αποτέλεσμα προσηλυτισμού και εκφοβισμού δια της πολιτικής επιβολής της συγκριτιστικής «πατερικής σκέψης». Η αποδοχή ή απόρριψη του Δώρου της Αιωνίας ζωής δια της πίστεως και υπακοής στον επουράνιο Υιό του Θεού, Ιησού, εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την αβίαστη θέληση του ανθρώπου και δεν επιτυγχάνεται με πολιτικά ή θρησκευτικά μέσα επιβολής και εκφοβισμούς.

 «Ταύτα δε εγράφησαν διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού». (Ιωάν. 20:31)



Ο Ιησούς να σας ευλογεί