Οι Αβρααμικές θρησκείες και ο Χριστός

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Αύγουστος 9, 2020, 21:60)


Οι τρεις μεγάλες θρησκείες

Ο ανεικονικός Ιουδαϊσμός (20ος ή 14ος αιών π.Χ. κατ΄ άλλους), ο «πατερικός Ρωμαϊκός Χριστιανισμός» (4ος αιών), με εικονική λατρεία από τον (8ο αιώνα), και ο επίσης ανεικονικός Μουσουλμανισμός ή Ισλάμ (ο οποίος θεωρείται από τους οπαδούς του ως η πρωτογενής Θρησκεία η οποία εξέπεσε στην ειδωλολατρία και αποκαταστάθηκε τον (7ο αιώνα) από τον Μωάμεθ), χαρακτηρίζονται ως Αβρααμικές Θρησκείες επειδή στην ίδρυση τους έπαιξε ρόλο το πρόσωπο του Αβραάμ και οι ιστορίες της Π. Διαθήκης. Και οι τρεις, χωρίς να έχουν ενιαία έκφραση πίστεως, διαμόρφωσαν στενές και ποικιλόμορφες πολιτικές σχέσεις.

Ο χαρακτηρισμός και των τριών ως «Μονοθεϊστικές Θρησκείες» είναι άστοχος, διότι ο «πατερικός Χριστιανισμός» έχοντας υπόβαθρο την ελληνική σκέψη, δογμάτισε ως αλήθεια τα εξής:

α) το μυστήριο της «Τρισυπόστατης μονάδας» (μένοντας πιστός στην πυθαγόρεια θεώρηση της «ιερής τριάδας»).

Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν ότι οι πρωταρχικές ιδέες είναι οι αριθμοί. Οι μονοί αριθμοί ήταν αρσενικές θείες οντότητες και οι ζυγοί αριθμοί θηλυκές, το δε γινόμενο 2×3= 6 ήταν (αρσενικό-θηλυκό) που συμβόλιζε τον γάμο. Πίστευαν ότι τα πάντα ορίζονται από τον ιερότατο αριθμό τρία (3) «Το παν και τα πάντα τοις τρισίν ώρισται» (Γέννηση - Ζωή - Θάνατος, Παρελθόν – Παρόν - Μέλλον, Μήκος – Πλάτος - Ύψος). Δίδαξαν δε την απόκρυφη Διάλυση της Μονάδας σε τριάδα ή τριάδες, εισάγοντας έτσι την θεωρία των τριαδικών Μονάδων.

β) την ενσάρκωση του προ-υπάρχοντος Υιού θεού (μένοντας πιστός στην μυθολογική ενσάρκωση του «Αιώνα Ιησού» των Γνωστικών ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΣ ΕΤΣΙ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΗΤΑΝ Ο ΥΙΟΣ  -ΓΕΝΝΗΜΑ- ΤΟΥ ΘΕΟΥ)

 γ) τις δύο φύσεις του Ιησού (μένοντας πιστός στην σύζευξη του Ουρανού και της Γαίας και στο πρότυπο των ημίθεων της αρχαίας θρησκείας).

Οι θέσεις αυτές σε συνδυασμό με την τυπολογία της (χαρακτηριστικό της Π.Δ.) και τις παγανιστικές της τελετές, κατατάσσουν την «πατερική έκδοση» του Χριστιανισμού στις πολυθεϊστικές μυστικιστικές θρησκείες. Και οι τρεις θεωρούνται θρησκείες του «ΒΙΒΛΙΟΥ» (που σημαίνει υποταγή του σαρκικού ανθρώπου σε γραπτούς νόμους και διατάξεις «πράγμα αδύνατον»).

«Διότι το φρόνημα της σαρκός είναι έχθρα εις τον Θεόν· επειδή εις τον νόμον του Θεού δεν υποτάσσεται· αλλ' ουδέ δύναται.» (Ρωμ. 8:7)

Ένα κοινό που συνδέει τον Ιουδαϊσμό με τον «Χριστιανισμό» είναι η γέννηση εθνών με τον προσδιορισμό «περιούσιος (=εκλεκτός) λαός» και η ιδέα για τον Θεό ως «Εθνικό Προστάτη» καπηλεύοντας έτσι την οικουμενικότητα των επαγγελιών Του και τον χαρακτήρα Του.

Στον Ιουδαϊσμό ο περιούσιος λαός ήταν οι βιολογικοί απόγονοι του Αβραάμ.

Στον «πατερικό Ρωμαϊκό Χριστιανισμό» ο περιούσιος λαός ή Νέος Ισραήλ ήταν ο βυζαντινός λαός, και το Βυζάντιο ήταν Έθνος Χριστιανών.

«Πέρα όμως από τον αυτοκράτορα και ο υπήκοος του Βυζαντινού κράτους είναι ακραιφνής και πιστός χριστιανός. Πιστεύει ότι το κράτος στο οποίο ανήκει είναι υπό την προστασία του Θεού και απολαμβάνει την εύνοιά Του. Την πίστη αυτή εκφράζει ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης τον 6ο αιώνα όταν αναφέρει ότι: «Το Κράτος των Ρωμαίων ου καταληθήσεται, θα μείνει αλώβητον ανά τους αιώνας, ως πρώτον πιστεύσαν εις τον Δεσπότην Χριστόν» (att. Αρβελέρ, 2009). Τα μέλη της βυζαντινής κοινωνίας είναι νομοταγείς υπήκοοι του αυτοκράτορα και προσηλωμένοι στην πίστη τους χριστιανοί, καθοδηγούμενοι από μοναχούς και κληρικούς, ακούουν αδιάκριτα στο όνομα Ρωμαίος ή Χριστιανός, έννοιες ταυτόσημες στο Βυζάντιο, που ο αυτοκράτοράς του Λέων ΣΤ΄ ονομάζει χαρακτηριστικά Έθνος Χριστιανών, ενώ τον βυζαντινό λαό ονόμασαν Περιούσιο ή Νέο Ισραήλ (Αρβελέρ, 2009).»

Όσοι αποδέχονται την θρησκεία του Ισλάμ (=υποταγή) ονομάζονται μουσλίμ (muslim) δηλαδή «υποταγμένος στον Ύψιστο».

Όμως «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ». Η εκπλήρωση λοιπόν των τύπων του Νόμου και των προφητειών της Π.Δ. από τον Ιησού Χριστό (Ματθ. 5:17) ξεπερνά το «ΒΙΒΛΙΟ». Άλλωστε σχετικά με την Καινή Διαθήκη λέει:


«Γιατί αυτή [είναι] η διαθήκη που θα κάνω με τον οίκο Ισραήλ μετά τις ημέρες εκείνες, λέει [ο] ΚΥΡΙΟΣ: Θα δώσω [τους] νόμους μου στη διάνοιά τους και πάνω στις καρδιές τους θα τους γράψω, και θα είμαι σαυτούς Θεός και αυτοί θα μου είναι λαός. Και δε θα διδάξουν καθένας τον συμπολίτη του και καθένας τον αδελφό του λέγοντας: «Γνώρισε τον ΚΥΡΙΟ». Γιατί όλοι τους θα με ξέρουν, από [τον] μικρό ως [τον] μεγάλο από αυτούς.» (Εβρ. 8:10-11)


 


Ο Ιησούς να σας ευλογεί