Το κατέχον και ο κατέχων


 Συγγραφή: Κεπενές  Δημ. Ευάγγελος  (17/04/2017)                                                                                                                                                                                                                 Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA


 

Προς Θεσσαλονικείς επιστολή Β΄

«1 Ερωτώμεν δε υμάς αδελφοί υπέρ της παρουσίας του κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής (= η επί το αυτό συγκέντρωσις εν τινι τόπω) 2 επ’ αυτόν εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός μηδέ θροείσθαι (θορυβήσθε) μήτε δια πνεύματος μήτε δια λόγου μήτε δι’ επιστολής ως δι’ ημών,ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Κυρίου. 3 Μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον, ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και από-καλυφθή ο άνθρωπος της ανομίας, ο υιός της απωλείας 4 ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του θεού καθίσαι αποδεικνύντα εαυτόν ότι έστιν θεός. 5 Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν; 6 Και νυν το κατέχoν οίδατε εις το από-καλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ. 7 Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται 8 και τότε από-καλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος Ιησούς ανελεί τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού. 9 Ου έστιν η παρουσία κατ ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασιν ψεύδους 10 και εν πάση απάτη αδικίας τοις απολλυμένοις, ανθ’ ων την αγάπη της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς. 11 Και δια τούτο πέμπει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσιν πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία αλλά ευδοκήσαντες τη αδικία».  (Β’ Θεσ. 2:1-12)

 

Το κατέχον και ο κατέχων

 

«Παιδία, εσχάτη ώρα είναι και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται και τώρα πολλοί αντίχριστοι υπάρχουσι (γεγόνασιν) όθεν γνωρίζομεν ότι είναι εσχάτη ώρα. Εξ ημών εξήλθαν αλλά δεν ήσαν εξ ημών, διότι εάν ήσαν εξ ημών ήθελον μένει μεθ’ ημών, αλλά εξήλθον δια να φανερωθώσιν ότι δεν είναι πάντες εξ ημών».  (Α΄Ιωάν. 2:18-19)

 

Η λανθασμένα υποστηριζόμενη άποψη ότι το κατέχον η ο κατέχων είναι η εκκλησία που εμποδίζει / κωλύει  τον αντίχριστο να αποκαλυφθεί ενώ ο Ιωάννης υποστηρίζει ότι οι αντίχριστοι «εξ ημών εξήλθαν» έχει ως βάση την εξ ίσου λανθασμένη άποψη ότι ο αντίχριστος θα αποκαλυφτεί στο τέλος της ιστορίας του κόσμου (Βλ. σχετικό άρθρο εδώ). Αυτή η εκδοχή οδηγεί τους μεταφραστές των κειμένων της Καινής Διαθήκης, σε ανθρώπινες παρεμβάσεις όπως τα ακόλουθα παραδείγματα. (Η παρέμβαση στην μετάφραση σημειώνεται με κόκκινο, τα σε αγκύλη αμφισβητούνται ).

 

Β΄ Θεσσαλονικείς 2:6  «Και νυν το κατέχον οίδατε, εις το αποκαλυφθήναι                       

                                            αυτόν εν τω εαυτού καιρώ». Textus Receptus.

 

Μετάφραση βιβλικής εταιρείας των Τεσσάρων Καθηγητών ISBN0564081299

                                          «Και τώρα ξέρετε εκείνο που τον [εμποδίζει] να

                                           φανερωθεί πριν τον καιρό του».

 

Ερμηνευτική απόδοση Καινής Διαθήκης υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα. Αδελφότης Θεολόγων η «Ζωή» δεύτερη έκδοση.

                                            «Και γνωρίζετε τώρα, ποίον είναι εκείνο, το οποίον

                                            [συγκρατεί και εμποδίζει] τον άνομο να αποκαλυφθή

                                             ενωρίτερα, δια να φανερωθή αυτός εις τον καιρόν

                                             που του έχει καθορισθή από τον Θεόν».

 

Προς ενημέρωση των δυσκολιών και των διαφορετικών εκδοχών που αντιμετωπίζουν οι ερευνητές με «το κατέχον» και «ο κατέχων» έχοντας ως «δεδομένη αλήθεια» το τέλος του κόσμου, διάβασε εδώ σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου (Β-Παύλεια) της Ι.Μ Βεροίας, Ναούσης και Καμπάνιας. Βέροια 1996. Σελ. 81-92.

 

Σημειώσεις για την κατανόηση του κειμένου

 

Κατέχω = ρήμα πολυσημικό, έχει πολλαπλές σημασίες || επί περιστάσεως, σημαίνει κατέχω τον νουν, απασχολώ την προσοχή τινός, || επί αρχόντων, έχω υπό την εξουσία μου, εξουσιάζω, κ.α [Λεξ. Liddell - Scott].

Λαμβάνω εις την κατοχή μου, καταλαμβάνω ως κατακτητής δια στρατού || γενικώς, κρύπτω, διατηρώ τι κεκρυμμένο κ.α [Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου]

 

Γένηται = μέση φωνή, αόριστος β, υποτακτική, του ρήματος γίγνομαι η γίνομαι που σημαίνει || έρχομαι εις το είναι || λαμβάνω χώρα, συμβαίνω || γεννώμαι || επί συμβάντων, συμβαίνω, επέρχομαι. [Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου]    

 

Εκ μέσου γίγνομαι = τίθημι εμαυτόν (θέτω - τοποθετώ τον εαυτόν μου), εξίσταμαι εκ του μέσου, εβγάζω εις την μέση (πράγμα κρυμμένο). [Λεξικό ελληνικής διαλέκτου Σκαρλάτος Βυζάντιος, σελ. 295]

 

Εάν ο Ιουδαίος απόστολος Παύλος ήθελε να πει αυτά που λένε οι μεταφραστές, δηλαδή, να εκβληθεί, η να φύγει, η να λείψει εκ μέσου ο κατέχων άρτι (όχι ο κωλύων άρτι), θα χρησιμοποιούσε ένα ρήμα όπως αίρω, εκβάλω, αναχωρώ, απέρχομαι, αποχωρώ, αρπάζω, αφαιρώ και όχι το γίγνομαι.


Παραδείγματα


«Εξαλείψας το καθ΄ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν ο ην υπεναντίον ημίν και αυτό ήρκεν εκ του μέσου προσηλώσας αυτό τω σταυρώ». (Κολ. 2:14)

 

«Και υμείς πεφυσιωμένοι εστέ και ουχί μάλλον επενθήσατε ίνα αρθή εκ μέσου υμών ο το έργον τούτο πράξας». (Α' Κορ. 5:2)


Γένεσις 35:2 «Είπεν δε Ιακώβ τω οίκω αυτού και πάσιν τοις μετ΄αυτού άρατε τους θεούς τους αλλοτρίους τους μεθ΄υμών εκ μέσου υμών και καθαρίσασθε και αλλάξατε τας στολάς υμών».

 

Ησαΐας 57:1-2 «….και άνδρες δίκαιοι αίρονται και ουδείς κατανοεί από γαρ προσώπου αδικίας ήρται ο δίκαιος, έσται εν ειρήνη η ταφή αυτού ήρται εκ του μέσου».


Παραδείγματα δια τη χρήση του <γένηται>


«Προσεύχεσθε δε ίνα μη γένηται η φυγή υμών χειμώνος μηδέ σαββάτω». (Ματθ. 24.20)

 

«Αμήν λέγω υμίν ότι ου μη παρέλθη η γενεά αύτη έως αν πάντα ταύτα γένηται». (Ματθ. 24:34)

 

«Απ΄ άρτι λέγω προ του γενέσθαι, ίνα πιστεύητε όταν γένηται ότι εγώ ειμί». (Ιωάν. 13:19)

 

«Ίνα εις τα έθνη η ευλογία του Αβραάμ γένηται εν Ιησού Χριστώ, ίνα την επαγγελίαν του πνεύματος λάβωμεν δια της πίστεως». (Γαλ. 3:14)

 

«Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται». (Β΄Θεσ. 2:7)

 

 

Τι κατάλαβαν και τι γνώριζαν οι πιστοί της Θεσσαλονίκης όταν έλαβαν τη δεύτερη επιστολή από τον απόστολο Παύλο

 

Κατάλαβαν ότι πριν την δεύτερη παρουσία του Ιησού που την περίμεναν να γίνει ταχέως στη γενιά τους και την επισυναγωγή τους επ΄αυτόν (Α΄Θεσ. 4:13-18), θα προηγείτο «πρώτον» η αποστασία από την εκκλησία και θα από-καλυπτόταν ο άνθρωπος της ανομίας, ο αντίχριστος, ο υιός της απώλειας, ο αντικείμενος  και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ο οποίος θα καθόταν στον ναό του θεού [τον επίγειο ναό της Ιερουσαλήμ τον οποίον οι Ιουδαίοι θαύμαζαν (Ματθ. 24:1)] αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι θεός και θα δρούσε ανάμεσα στους απολυμένους Ιουδαίους στη γενιά των αποστόλων.

 

«Το κατέχον οίδατε». Εξ αιτίας του ότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν, γνώριζαν ότι κάθε πνεύμα που δεν ομολογούσε τον Ιησού Χριστό δεν ήταν από τον Θεό αλλά ήταν το πνεύμα της πλάνης, το πνεύμα του αντίχριστου, το  οποίο ήξεραν ότι θα ερχόταν σύντομα και ήδη ήταν εις τον κόσμο και ενεργούσε μεταξύ των υιών της απείθειας και της απώλειας κατέχοντας το νου τους .

 

«Ημείς εκ του Θεού είμεθα, όστις γνωρίζει τον Θεόν ακούει ημάς, όστις δεν είναι του Θεού δεν ακούει ημάς. Εκ τούτου γνωρίζομεν το πνεύμα της αλήθειας και το πνεύμα της πλάνης». (Α' Ιωάν. 4:6)

 

«Και υμάς όντας νεκρούς τοις παραπτώμασιν και ταις αμαρτίαις υμών, εν αις ποτέ περιεπατήσατε κατά τον αιώνα του κόσμου τούτου, κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». (Εφεσ. 2:1-2)

 

«Δια τούτο σας γνωστοποιώ ότι ουδείς λαλών δια πνεύματος Θεού λέγει ανάθεμα τον Ιησού και ουδείς δύναται να είπη Κύριον Ιησού, ειμή δια Πνεύματος Αγίου». (Α΄ Κορ. 12:3)

 

«Και παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν εκ του Θεού ουκ έστιν και τούτο έστιν το του αντίχριστου (πνεύμα), ο ακηκόατε ότι έρχεται και νυν εν τω κόσμω εστίν ήδη». ( Α΄Ιωάν. 4:3)

 

«Ει δε και έστιν κεκαλυμμένον το ευαγγέλιον ημών, εν τοις απολλυμένοις εστίν κεκαλυμμένον εν οις ο θεός του αιώνος τούτου ετύφλωσεν τα νοήματα των απίστων εις το μη αυγάσαι τον φωτισμόν του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, ος έστιν εικών του Θεού». (Β΄Κορ. 4:3-4)

 

«Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». (Εφεσ. 6:13)

 

 

Η ταυτότητα του ανθρώπου της ανομίας, υιού της απώλειας, του αντίχριστου

 

1) Το πνεύμα του αντίχριστου, γνωστό στη πρώτη εκκλησία, αποκάλυψε/φανέρωσε τον εαυτό του, ξεσκεπάστηκε. Το γεγονός δηλώνει προηγούμενη μυστηριακή δράση. Το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν και αποκαλύφτηκε ο άνομος .


2) Ήταν άνθρωπος της ανομίας, Ιουδαίος που γνώριζε τον νόμο αλλά τον παρέβαινε, πλήρης από το αντίχριστο πνεύμα, το πνεύμα της πλάνης, που ενεργούσε στους υιούς της απείθειας, σε αντίθεση με τον Ιησού που ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου το οποίο ενεργούσε στους πειθαρχώντας σ’ αυτόν.


3)  Ήταν μεταξύ αυτών που εξήλθαν από την αρχέγονη εκκλησία, αποστάτης. Έπρεπε να έρθει η αποστασία  για να αποκαλυφθεί.


4)  Ήταν ψευδοδιδάσκαλος, δίδασκε αιρέσεις απώλειας όντας υιός της απώλειας.


5)  Ήταν αντικείμενος, ενάντιος, αντίχριστος, αρνιόταν τον μόνον Δεσπότη και Κύριο  Ιησού Χριστό.


6)  Ήταν υπεραιρόμενος, ύψωνε τον εαυτόν του πάνω από κάθε θεότητα η σέβασμα. Σεβαστούς ονόμαζαν και τους Ρωμαίους  αυτοκράτορες και οι ναοί όπου τελούταν η αυτοκρατορική λατρεία ονομάζονταν Σεβαστεία, συνεπώς δεν είχε καμία ταύτιση με αυτούς, όπως πολλοί ισχυρίζονται ότι ο αντίχριστος μπορούσε  να ήταν ο Νέρων η ο Τίτος η άλλος αυτοκράτωρ, η ο Πάπας της Ρώμης σε μεταγενέστερες υποθέσεις.


7)  Αποκάλυψε τον εαυτό του στη γενιά των αποστόλων, κάθισε μέσα στον ναό της Ιερουσαλήμ αποδεικνύοντας ότι είναι θεός, πριν ο ναός καταστραφεί το 70 μ.Χ.


8) Ήταν ψευδοπροφήτης, η παρουσία του ήταν κατ΄ ενέργεια του σατανά με πάσα δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους και κάθε απάτη αδικίας μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων.


9) Έδρασε μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων, που είχαν αιρέσεις  απώλειας, έπρατταν την ανομία, ήταν ενάντιοι στον Ιησού, δεν είχαν δεχθεί την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν και κατέχονταν από το πονηρό πνεύμα της πλάνης (το κατέχον και ο κατέχων)  που ενεργούσε και είχε την εξουσία μεταξύ των υιών της απείθειας (Εφεσ. 2:1-2, Α΄Ιωάν. 4:3).

                                                                                                            

Την ενέργεια αυτή της πλάνης «τον αντίχριστο» την έστειλε ο Θεός στους  απειθείς  Ιουδαίους (τους απολυμένους) για να πιστέψουν εις το ψεύδος και να κριθούν όσοι δεν πίστεψαν εις την αλήθεια «τον επουράνιο Ιησού Χριστό» αλλά ευδόκησαν εις την αδικία.

 

«Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του πατρός μου, και δεν με δέχεσθε. Εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι εαυτού εκείνον θέλετε δεχτεί». (Ιωάν.5:43)

 

Οι πρώτοι λοιπόν εν Χριστώ αδελφοί που κατείχαν την αλήθεια, γνώριζαν, ότι ο γεωγραφικός χώρος δράσης του αντίχριστου, ήταν η γη του Ισραήλ όπου ήταν κτισμένος ο ναός και ο χρόνος δράσης του ήταν η γενιά τους. Γνώριζαν επίσης ότι ο ρόλος του αντίχριστου δεν ήταν να αντικαταστήσει την τότε ρωμαϊκή αυτοκρατορία η κάποια άλλη μελλοντική, γινόμενος αυτός παγκόσμιος ηγέτης, αλλά να δράσει μεταξύ των απολυμένων με σημεία και τέρατα ψεύδους ώστε αυτοί να πιστέψουν στο ψεύδος και να κριθούν [βλ. οργή Θεού επί των ασεβών Ιουδαίων εδώ] σε αντίθεση με τα σημεία και τέρατα αληθείας που ενεργούνταν από τον Θεό δια των αποστόλων «εν τω λαώ».


«Δια δε των χειρών των αποστόλων εγίνετο σημεία και τέρατα πολλά εν τω λαώ και ήσαν ομοθυμαδόν πάντες εν τη στοά Σολομώντος». (Πράξ. 5:12, 4:30)


Περισότερα για τον αντίχριστο  βλ. εδώ

 


Αμήν