«Αμήν λέγω υμίν ότι ου μη παρέλθει η γενεά αύτη έως αν πάντα γένηται.» (Λουκ. 12:32)

«Αμήν λέγω υμίν ότι ου μη παρέλθει η γενεά αύτη έως αν πάντα γένηται.» (Λουκ. 21:32)

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Ιούλιος 09, 2023, 13:10)

Οι Βιολογικοί απόγονοι του Αβραάμ

Η από την αρχή γέννηση, καθοδήγηση και επικοινωνία του αληθινού Θεού με τον σαρκικό Ισραήλ τον κατέστησε ετερόνομο, κοινωνικά και θρησκευτικά έθνος, εξαρτώμενο από τις Θείες εντολές και με μόνο αποδεικτικό στοιχείο της εθνότητάς του την βιολογική εξ Αβραάμ καταγωγή του. Οι λοιποί αυτόνομοι λαοί επέλεγαν την γη τους, την συναλλαγή και επιμιξία τους με άλλους, φιλοσοφούσαν, νομοθετούσαν, επινοούσαν τους θεούς τους και την εκάστοτε θρησκεία τους, ανάλογα με την εφαρμοζόμενη πολιτική τους και τις κοινωνικές, πνευματικές και πολιτιστικές τους ανάγκες, εκτός εάν διατελούσαν υπό ξένης επικυριαρχίας.

Ο Βιβλικός Ιουδαϊσμός ήταν η παραδοσιακή μονοθεϊστική θρησκεία των Εβραίων, που γεννήθηκε μετά την σύσταση τους ως έθνος. Ήταν η Θρησκεία των υποσχέσεων και των προσδοκιών με έντονο στοιχείο τους τύπους, οι οποίοι ήταν εικόνες των επουράνιων προσδοκώμενων πνευματικών αγαθών, που εκπληρώθηκαν δια Ιησού Χριστού, και είχε ηλικιακό χαρακτήρα με γέννηση, ακμή και γήρας.

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού.» (Εβρ. 8:13)

Άλλωστε ο ίδιος ο Νόμος δόθηκε στον σαρκικό Ισραήλ εξ αιτίας των παραβάσεων, έως ότου έλθει το σπέρμα, ο Χριστός, προς τον οποίον έγινε η επαγγελία (Γαλ. 3:19). Ελθών ο Χριστός εκπλήρωσε τον Νόμο και τους προφήτες (Ματθ. 5:17) και ο Βιβλικός Ιουδαϊσμός έφτασε στην πνευματική του ολοκλήρωση «το τέλος του Νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνη εις πάντα τον πιστεύοντα» (Ρωμ. 10:4).

Ο Παύλος διδάσκει «ουδέ διότι είναι σπέρμα του Αβραάμ, διά τούτο είναι πάντες τέκνα, αλλ' Εν τω Ισαάκ θέλει κληθή εις σε σπέρμα. Τουτέστι, τα τέκνα της σαρκός ταύτα δεν είναι τέκνα Θεού, αλλά τα τέκνα της επαγγελίας λογίζονται διά σπέρμα.» (Ρωμ. 9:7-8)

Συνεχίζοντας τους αποτρέπει να προσέχουν «σε γενεαλογίας» (Α΄ Τιμ. 1:4) που αποδείκνυαν την βιολογική εξ Αβραάμ «εθνική» καταγωγή τους, αφαιρώντας κάθε τους καύχημα περί αυτής.

Ακόμα τους λέει: «Διότι Ιουδαίος δεν είναι ο εν τω φανερώ Ιουδαίος, ουδέ περιτομή η εν τω φανερώ η γινομένη εν σαρκί, αλλ' Ιουδαίος είναι ο εν τω κρυπτώ Ιουδαίος, και περιτομή η της καρδίας κατά πνεύμα, ουχί κατά γράμμα, του οποίου ο έπαινος είναι ουχί εξ ανθρώπων, αλλ' εκ του Θεού.» (Ρωμ. 2:28-29)

Στην καύχηση της βιολογικής εθνικής τους καταγωγής εξ Αβραάμ ο Παύλος τους απαντά: «Που λοιπόν η καύχησις; Εκλείσθη έξω. Διά ποίου νόμου; των έργων; Ουχί, αλλά διά του νόμου της πίστεως.» (Ρωμ. 3:27)

Και ο Πέτρος στους Εβραίους πιστούς της διασποράς αναγνωρίζει τον πνευματικό Ισραήλ ως γένος εκλεκτόν και έθνος άγιον.

«Ὑμεῖς δὲ γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, έθνος ἅγιον, λαὸς εἰς περιποίησιν, ὅπως τὰς ἀρετὰς ἐξαγγείλητε τοῦ ἐκ σκότους ὑμᾶς καλέσαντος εἰς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς οἵ ποτε οὐ λαὸς νῦν δὲ λαὸς θεοῦ οἱ οὐκ ἠλεημένοι νῦν δὲ ἐλεηθέντες.» (1 Πέτρ. 2:9-10) [Βλέπε και Ωσηέ κεφ. Πρώτο (α)]

Η εκπλήρωση του Νόμου και των προφητών, ολοκληρώθηκε με την έκχυση της οργής του Θεού στους παραβάτες και παραλήπτες του Νόμου, του σαρκικού έθνους του Ισραήλ το 70 μ.Χ., καθώς τους είχε υποσχεθεί ο Θεός στο Λευιτικό κεφ. 26 (κς), και καθώς τους επιβεβαίωσε και ο Παύλος.

«Διότι σεις εγείνετε, αδελφοί, μιμηταί των εκκλησιών του Θεού, αίτινες είναι εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού, επειδή και σεις επάθετε τα αυτά υπό των ιδίων υμών ομοεθνών, καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων, οίτινες και τον Κύριον Ιησούν εθανάτωσαν και τους ιδίους αυτών προφήτας, και ημάς εξεδίωξαν, και εις τον Θεόν δεν αρέσκουσι, και εις πάντας τους ανθρώπους είναι εναντίοι, εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφτασε δε επ΄αυτούς η οργή μέχρι τέλους.» (1 Θεσ. 2:14-16)

Η βασιλεία του σαρκικού έθνους του Ισραήλ πέρασε στον πνευματικό Ισραήλ «Διά τούτο λέγω προς υμάς ότι θέλει αφαιρεθή αφ' υμών η βασιλεία του Θεού και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής·» (Ματθ. 21:43)

Σε αυτό το νέο έθνος η βιολογική καταγωγή δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο εθνικότητας αλλά η Νέα εν Χριστώ κτίση «ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν Χριστός.» (Κολ. 3:11)

Στον αντίποδα, του Βιβλικού Ιουδαϊσμού, ο Φαρισαϊκός Ιουδαϊσμός παρέμεινε στην εθνικιστική, επίγεια θεώρηση, των επαγγελιών του Θεού και μη κατανοώντας τον γραπτό προφητικό λόγο, αρνήθηκε τον τελειωτή της πίστεως Ιησού Χριστό και καταδίωξε το νέο, εν Χριστώ, έθνος από τη γέννηση του, αποτυγχάνοντας έτσι ο ίδιος να πετύχει την πνευματική του τελείωση και να γίνει αποδέκτης των επουράνιων αγαθών.

Ο σημερινός Ραβινικός Ιουδαϊσμός ο οποίος εντρυφά σε συλλογή ανθρώπινων ιουδαϊκών παραδόσεων, συστήνεται ως η ιδεολογική συνέχεια του Φαρισαϊκού Ιουδαϊσμού με ποικίλες τάσεις (Ορθόδοξος, Συντηρητικός, Μεταρρυθμισμένος, Ανοικοδομητικός, Ουμανιστικός) και απογυμνωμένος από τα στοιχεία που νομιμοποιούσαν τον Ιουδαϊσμό, δηλαδή τον Ναό, τους Προφήτες, τους Ιερείς, τις θυσίες, τους βαπτισμούς, τις προσφορές και την γενεαλογική αβρααμική γραμμή συγγένεια εξ’ αίματος, θέτει το σημερινό πολιτικό «Ισραήλ» αντί του Χριστού, ως την εκπλήρωση των βιβλικών επαγγελιών. Μαζί με τον Χριστιανικό Σιωνισμό συντηρεί την προσδοκία του ερχομού του Μεσσία (για τους «Χριστιανούς» είναι ο Χριστός, για τους ραβίνους «άλλος») και ενός τρίτου χειροποίητου Ναού στην Ιερουσαλήμ, ως το μέσον εκπλήρωσης των εθνικιστικών ιδεολογιών του, αγνοώντας παντελώς ότι:

«Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς.» (Πράξ. 17:25)

Ο σημερινός εβραϊκός πληθυσμός αριθμεί 15 με 16 εκατομμύρια άτομα και κατοικούν κυρίως στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ. Κατ’ ομολογία των ραβίνων των, η απόδειξη της εθνικής τους ταυτότητας μέσω της αβρααμικής γραμμής συγγένειας εξ αίματος είναι αδύνατη, λόγω της μακροχρόνιας ιστορικής διασποράς τους, την εξόντωσή τους από τους Ιουδαιορωμαϊκούς πολέμους, την επιμιξία και συγχρωτισμό τους με άλλους λαούς αλλά και τον προσηλυτισμό ξένων εθνοτήτων στον Ιουδαϊσμό. Κυρίως αντιπροσωπεύουν τον Ραβινικό Ιουδαϊσμό και τις αποχρώσεις του. Κατά τον ιουδαϊσμό των ραβίνων, Ιουδαίος είναι αυτός που έχει μητέρα Ιουδαία ή όποιος έχει δεχτεί επίσημα τον Ιουδαϊσμό.

Κατάλογος σύγχρονων «εθνοτικών» εβραϊκών ομάδων και οι χώρες προέλευσής τους

ΑΣΚΕΝΑΖΙΤΕΣ, «Γερμανοί» στα εβραϊκά, Κεντρική Ευρώπη

ΣΕΦΑΡΔΙΤΕΣ, «Ισπανοί» ή «Ιβήριοι» στα εβραϊκά, Ισπανία, Πορτογαλία, Βόρεια Αφρική, Βαλκάνια

ΜΙΖΡΑΧΙΤΕΣ και ΜΑΧΡΕΜΠΙΤΕΣ, Βόρεια Αφρική , Μέση Ανατολή

ΘΕΙΜΑΝΙΤΕΣ, Υεμένη, Ομάν (Μέση Ανατολή)

ΓΚΡΟΥΖΙΤΕΣ, Γεωργία

ΤΣΟΥΧΟΥΡΙΤΕΣ, Καύκασος

ΚΟΧΙΝΙΤΕΣ ή MALABAR JEWS, Ινδία

ΡΩΜΑΝΙΩΤΕΣ, Ελλάδα

ΙΤΑΛΚΙΤΕΣ, Ιταλία

ΜΠΕΤΑ ΙΖΡΑΕΛ, Αιθιοπία

ΜΠΟΥΧΑΡΙΤΕΣ, Κεντρική Ασία

ΠΕΡΣΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ, Ιράν

ΧΑΣΙΔΙΣΤΕΣ, Νέα Υόρκη

Η σύγχρονη γενεά των χρόνων του Ιησού και των Αποστόλων

Ρήσεις, του Ιησού και των Αποστόλων Του, προς την σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά τους χρόνους της επίγειας διακονίας τους, που ήταν αρνητές της επουράνιας ταυτότητάς Του και της διδαχής Του.

«Τίνι δέ ὁμοιώσω τήν γενεάν ταύτην; (Την σύγχρονη γενεά του Ιησού) ὁμοία ἐστίν παιδίοις καθημένοις ἐν ταῖς ἀγοραῖς ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑτέροις …» (Ματθ. 11:6)

«Ο δέ ἀποκριθείς εἶπεν αὐτοῖς γενεά πονηρά καί μοιχαλίς σημεῖον ἐπιζητεῖ (η σύγχρονη γενεά του Ιησού), καί σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μή τό σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.» (Ματθ. 12:39)

«Καθώς γάρ ἐγένετο [ὁ] Ἰωνᾶς τοῖς Νινευίταις σημεῖον, οὕτως ἔσται καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου τῇ γενεᾷ ταύτῃ (η σύγχρονη γενεά του Ιησού).» (Λουκ. 11:30)

«Άνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετά τῆς γενεᾶς ταύτης (η σύγχρονη γενεά του Ιησού) καί κατακρινοῦσιν αὐτήν, ὅτι μετενόησαν εἰς τό κήρυγμα Ἰωνᾶ, καί ἰδού πλεῖον Ἰωνᾶ ὧδε.» (Ματθ. 12:41)

«Τότε πορεύεται καί παραλαμβάνει μεθ' ἑαυτοῦ ἑπτά ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ καί εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ· καί γίνεται τα ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. οὕτως ἔσται καί τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ πονηρᾷ (την σύγχρονη γενεά του Ιησού)» (Ματθ. 12:45)

«Αποκριθείς δέ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη (η σύγχρονη γενεά του Ιησού), ἕως πότε μεθ' ὑμῶν ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν φέρετε μοι αὐτὸν ὧδε.» (Ματθ. 17:17)

«Αμήν λέγω ὑμῖν, ἥξει ταῦτα πάντα ἐπί τήν γενεάν ταύτην (η σύγχρονη γενεά του Ιησού).» (Ματθ. 23:36)

«Αμήν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μή παρέλθῃ ἡ γενεά αὕτη (η σύγχρονη γενεά του Ιησού) ἕως [ἂν] πάντα ταῦτα γένηται.» (Ματθ. 24:34)

«ἄρα μάρτυρες ἐστε καί συνευδοκεῖτε τοῖς ἐργοῖς τῶν πατέρων ὑμῶν, ὅτι αὐτοί μέν ἀπέκτειναν αὐτούς ὑμεῖς δέ οἰκοδομεῖτε. διά τοῦτο καί ἡ σοφία τοῦ θεοῦ εἶπεν ἀποστελῶ εἰς αὐτούς προφήτας καί ἀποστόλους, καί έξ αὐτῶν ἀποκτενοῦσιν καί διώξουσιν, ἵνα ἐκζητηθῇ τό αἷμα πάντων τῶν προφητῶν τό ἐκκεχυμένον ἀπό καταβολῆς κόσμου από της γενεάς ταύτης (η σύγχρονη γενεά Ιησού), ἀπό αἵματος Ἅβελ ἕως αἵματος Ζαχαρίου τοῦ ἀπολομένου μεταξύ τοῦ θυσιαστηρίου καί τοῦ οἴκου· ναί λέγω ὑμῖν, ἐκζητηθήσεται ἀπό τῆς γενεάς ταύτης (η σύγχρονη γενεά Ιησού). Οὐαί ὑμῖν τοῖς νομικοῖς, ὅτι ἤρατε τήν κλεῖδα τῆς γνώσεως· αὐτοί οὐκ εἰσήλθατε καί τούς εἰσερχομένους ἐκωλύσατε.» (Λουκ. 11:48-52)

«Καί ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τόν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοί τοῦ αἰῶνος τοῦτου (ο αιώνας του Νόμου) φρονιμώτεροι ὑπέρ τούς υἱούς τοῦ φωτός εἰς τήν γενεάν τήν ἑαυτῶν εἰσιν (η σύγχρονη γενεά του Ιησού).» (Λουκ. 16:8)

«Πρῶτον δέ δεῖ αὐτόν πολλά παθεῖν καί ἀποδοκιμασθῆναι ἀπό τῆς γενεᾶς ταύτης (Την σύγχρονη γενεά του Ιησού)». (Λουκ. 17:25)

«Όταν λοιπόν έλθη ο Κύριος του αμπελώνος τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους; (στους σύγχρονους του Ιησού) λέγουσιν αὐτῷ· κακούς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς καί τόν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τούς καρπούς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν». (Ματθ. 21:40-41)

«ἑτέροις τε λόγοις πλείοσιν διεμαρτύρατο καί παρεκάλει αὐτούς λέγων· σώθητε ἀπό τῆς γενεᾶς τῆς σκολιᾶς ταύτης (της σύγχρονης των Αποστόλων). (Πράξ. 2:40)

«Ίνα γένησθε ἄμεμπτοι καί ἀκέραιοι τέκνα θεοῦ ἄμωμα μέσον γενεᾶς σκολιᾶς καί διεστραμμένης (η σύγχρονη των Αποστόλων), ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ». (Φιλ. 2:15)

«Οὐαί ὑμῖν γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί (οι σύγχρονοι του Ιησού), ὅτι οἰκοδομεῖτε τούς τάφους τῶν προφητῶν καί κοσμεῖτε τά μνημεῖα τῶν δικαίων, καί λέγετε· εἰ ἤμεθα ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ἡμῶν οὐκ ἂν ἤμεθα αὐτῶν κοινωνοί ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν. ὥστε μαρτυρεῖτε ἑαυτοῖς ὅτι υἱοί ἐστε τῶν φονευσάντων τούς προφήτας. καί ὑμεῖς πληρώσατε το μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν. ὄφεις γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς φύγητε ἀπό τῆς κρίσεως τῆς γεέννης;.» (Ματθ. 23:29-33)

“Ὅταν οὖν ἴδητε (οι σύγχρονοι του Ιησού Ιουδαίοι, στους οποίους μίλαγε) τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τό ῥηθέν διά Δανιήλ τοῦ προφήτου ἑστός ἐν τόπῳ ἁγίῳ ὁ ἀναγινώσκων νοείτω, τότε οι εν τη Ιουδαία (αφορούσε τους πιστούς της  Ιουδαίας) φευγέτωσαν εἰς τά ὄρη, ὁ ἐπί τοῦ δώματος μή καταβάτω ἆραι τά ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ. καί ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ μή ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τό ἱμάτιον αὐτοῦ. οὐαί δέ ταῖς ἐν γαστρί ἐχούσαις καί ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις. προσεύχεσθε δέ ἵνα μή γένηται ἡ φυγή ὑμῶν χειμῶνος μηδή σαββάτῳ. ἔσται γάρ τότε θλῖψις μεγάλη οἵα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς κοσμοῦ ἕως τοῦ νῦν οὐδ' οὐ μή γένηται (η θλίψις αφορούσε τους σύγχρονους του Ιησού)». (Ματθ. 24:15-21)

«Ὅταν δέ ἴδητε (οι σύγχρονοι του Λουκά) κυκλουμένην ὑπό στρατοπέδων Ἰερουσαλήμ, τότε γνώτε ὅτι ἤγγικεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς. τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς τά ὄρη καί οἱ ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκχωρείτωσαν καί οἱ ἐν ταῖς χώραις μή εἰσερχέσθωσαν εἰς αὐτήν, ότι ημέραι εκδικήσεως αύται εισίν του πλησθήναι πάντα τα γεγραμμένα, οὐαί ταῖς ἐν γαστρί ἐχούσαις καί ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις· ἔσται γάρ ἀνάγκη μεγάλη επί της γης (Του Ισραήλ) και οργή τω λαώ τούτω (οργή στο σαρκικό λαό Ισραήλ». (Λουκ. 21:20-23)

Συμπεράσματα

Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της Πεντηκοστής, επιβεβαίωσε την γέννηση του Νέου πνευματικού Ισραήλ, και την αφαίρεση της βασιλείας από το έθνος του σαρκικού Ισραήλ, ο οποίος βίωσε τις έσχατες ημέρες του, όπως του είπε και ο προφήτης Ιωήλ «καί ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ θεός, ἐκχέω ἀπό τοῦ πνεύματος μου ἐπί πᾶσαν σάρκα, καί προφητεύσουσιν οἱ υἱοί ὑμῶν (των Εβραίων) καί αἱ θυγατέρες ὑμῶν (των Εβραίων) …» (Πράξ. 2:17)

Ο σημερινός Ραβινικός Ιουδαϊσμός, εξέλιξη του Φαρισαϊκού Ιουδαϊσμού, εντρυφά στις ανθρώπινες ιουδαϊκές παραδόσεις, τις οποίες ο Ιησούς απέρριψε (Μάρκος 7:7) και ελπίζει στην ουτοπία του.

Πάντα τα γραμμένα στους προφήτες εκπληρώθηκαν «Ὁ Νόμος καί οἱ προφῆται μέχρι Ἰωάννου· ἀπό τότε ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ εὐαγγελίζεται καί πᾶς εἰς αὐτήν βιάζεται.» (Λουκ. 16:16)

Η ερμηνεία της «γενεάς» στο Λουκά 21:32 ότι είναι το έθνος του Ισραήλ και όχι η σύγχρονη γενεά του Ιησού και των Αποστόλων που βίωσε την μετάβαση από το «γράμμα που σκοτώνει στο πνεύμα που ζωοποιεί» στερείται βιβλικής έρευνας, είναι έωλη και παρασύρει σε παρερμήνευση των λόγων του Ιησού και των Αποστόλων, θέτοντας σε αέναη προσμονή την εκπλήρωση του Νόμου, των προφητών και την επαγγελία της αθανασίας.

Φεύγετε των θρησκειών, Χριστός η ζωή ημών