Η Εργαλειοποίηση των Υβριδικών Πεποιθήσεων στο Πεδίο του Φιλοσοφικού Στοχασμού: Ο Υβριδισμός της "Άνωθεν" και της "Θύραθεν" Σοφίας

Η Εργαλειοποίηση των Υβριδικών Πεποιθήσεων στο Πεδίο του Φιλοσοφικού Στοχασμού: Ο Υβριδισμός της «Άνωθεν» και της «Θύραθεν» Σοφίας

Συγγραφή: Ευάγγελος Δημ. Κεπενές (Φεβρουάριος 16, 2026, 20:44)

Ιστορικά το ερέθισμα, στο υπαρξιακό δέος, απέναντι στο άγνωστο και τον φόβο του θανάτου μετατράπηκε σε ένα εργαλείο διοίκησης αυτοκρατοριών δια της μεθόδου του συγκρητισμού και σύνδεσης υβριδικών πεποιθήσεων που λειτουργούσαν ως «κοινωνικό τσιμέντο». Η επιτυχής αυτοκρατορική μέθοδος εργαλειοποίησης των υβριδικών πεποιθήσεων επεκτάθηκε και στο πεδίο του φιλοσοφικού στοχασμού, για τους ίδιους σκοπούς.

Η συνάντηση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας με το αποστολικό βίωμα (την εν Χριστώ ζωή) συνιστά ίσως την πλέον εξελιγμένη μορφή υβριδικού συγκρητισμού. Εδώ δεν αναμειγνύονται απλώς λαϊκές παραδόσεις και θεότητες, αλλά αναδομείται η ίδια η γνωστική λειτουργία με ρυθμιστή την "Πατερική σύνθεση". Αυτός ο νέος πόλος σκέψης αξιοποίησε την ελληνική φιλοσοφία όχι ως αυτόνομη αυθεντία, αλλά ως "θεραπαινίδα της θεολογίας", υποτάσσοντάς την εργαλειακά στις πολιτικές και δογματικές ανάγκες της Αυτοκρατορίας η οποία βίωνε τον εξελληνισμό της.

Αν ο Ερμάνουβις υπήρξε ένα "λαϊκό υβρίδιο", ο Χριστιανικός Πλατωνισμός αποτέλεσε το "υβρίδιο των διανοουμένων", με κύριο εκφραστή την πατερική σκέψη. Ο μορφωμένος κόσμος εξέλαβε αυτόν τον νέο "υβριδισμό στοχασμού" ως την οργανική ολοκλήρωση της φιλοσοφίας. Αυτό ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον αμιγώς νεοδιαθηκικό στοχασμό, σύμφωνα με τον οποίο ο Χριστός (το σπέρμα της επαγγελίας) και η αιώνιος Βασιλεία της Χάριτος αποτελούν αποκλειστικά την εκπλήρωση των επαγγελιών της Παλαιάς Διαθήκης.

Τα αποτελέσματα αυτού του νέου υβριδικού συγκρητισμού ήταν:

• Οικουμενικότητα: Ο Ελληνοχριστιανισμός μεθοδεύτηκε ως ένα παγκόσμιο, συγκεντρωτικό σύστημα σκέψης (με την έννοια της δογματικής μονοπώλησης και της απορρόφησης κάθε ετερότητας σε ένα ενιαίο, κανονιστικό σχήμα). Μέσω αυτού, η πολυπλοκότητα του αρχαίου στοχασμού τιθασεύτηκε, προκειμένου να υπηρετήσει την πολιτική ανάγκη της Αιώνιας Ρώμης.

• Συμμαχία Κράτους – Εκκλησίας: Στο Βυζάντιο, ο Αυτοκράτορας ταυτίστηκε με την "εικόνα" του Θεού επί της γης — μια ιδέα με βαθιές ρίζες στην πλατωνική αντίληψη περί "φιλοσόφου βασιλέως". Ο Ρωμαϊκός λαός μεταστοιχειώθηκε σε "Περιούσιο λαό", προσδίδοντας στην έννοια του "Χριστιανού" εθνική και πολιτική ταυτότητα αντί για αμιγώς πνευματική.

• Θεσμική Σωτηρία: Η ελληνοχριστιανική Εκκλησία κατέστη ο αποκλειστικός διαχειριστής της σωτηρίας, μέσω της μονοπώλησης των μυστηρίων και της υποχρεωτικής ένταξης των πιστών στους κόλπους της.

Η μετάβαση από τον Βιβλικό Χριστοκεντρισμό στον μεταφυσικό Λογοκεντρισμό: Ο νέος υβριδικός συγκρητισμός επέβαλε τη μετάβαση από τον βιβλικό Χριστοκεντρισμό στον μεταφυσικό Λογοκεντρισμό. Ο "Λόγος" χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός τεχνητής "υβριδικής ενοποίησης" των βιβλικών αντινομιών (Γήινος-Ουράνιος, Θνητός-Αθάνατος), οι οποίες στις πηγές δηλώνουν διακριτές υπάρξεις με ετερογενή προέλευση και δυναμική. Η συστηματική αυτή αλλοίωση —προϊόν υψηλής παιδείας και μακρόχρονης μεθόδευσης— υποτάσσει τη βιβλική ετερότητα «Πρώτος άνθρωπος εκ της γης – Δεύτερος άνθρωπος εξ ουρανού», σε ένα ενιαίο φιλοσοφικό σχήμα, νοθεύοντας συνειδητά την αρχική οντολογική διάκριση μεταξύ Κτιστού και Ακτίστου.

                                                                                              ---------------------------------------

  << Επιστροφή στην Αρχική σελίδα