Embedded Files
Τα Αρχαία Παρήλθεν, Ιδού Γέγονεν Καινά
Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Σεπτέμβριος 13, 2025, 11:52 πμ)
Όταν ο άνθρωπος έχει προεγκατεστημένη θρησκευτική πίστη, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η δογματική επιρροή που έχει υποστεί είναι στο κόκκινο. Εκλαμβάνει τους καινοδιαθηκικούς λόγους όχι ως την εκπλήρωση των προφητικών ρήσεων δια του Ιησού «τέλος του Νόμου ο Χριστός», «τα αρχαία παρήλθαν, ιδού, τα πάντα έγιναν νέα» αλλά ως εσαεί προσμονή μελλόντων. Είκοσι αιώνες δεν είναι αρκετοί, για τους θρησκευτικά εξαρτημένους, για να καταλάβουν την αμεσότητα, σε σχέση με τον χρόνο εκπλήρωσης, που είχαν οι λόγοι του Ιησού όταν έλεγε στο εβραϊκό ακροατήριο:
«ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἥξει ταῦτα πάντα ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην.» (Ματθ. 23:36)
Και πάλι: «οὕτως καὶ ὑμεῖς (οι σύγχρονοι του Ιησού) ὅταν ἴδητε ταῦτα γινόμενα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἐπὶ θύραις, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη μέχρις οὗ ταῦτα πάντα γένηται». (Μαρκ. 13:29-30)
Και πάλι ο Ιάκωβος λέει στους σύγχρονούς του: «Μακροθυμήσατε οὖν, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ κυρίου. ἰδοὺ ὁ γεωργὸς ἐκδέχεται τὸν τίμιον καρπὸν τῆς γῆς μακροθυμῶν ἐπ' αὐτῷ ἕως λάβῃ πρόϊμον καὶ ὄψιμον. μακροθυμήσατε καὶ ὑμεῖς, στηρίξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, ότι η παρουσία του Κυρίου ήγγικεν (ήρθε, έφτασε). μὴ στενάζετε, ἀδελφοί, κατ' ἀλλήλων ἵνα μὴ κριθῆτε· Ιδού ο κριτής προ των θυρών έστηκεν.» (Ιάκ. 5:7-9)
Γραμματική ελληνικής γλώσσας
[Έστηκεν: Ενεργητική φωνή, οριστική, παρακείμενος του ἵστημι (με αμετάβατη σημασία = έχει σταθεί, στέκεται προ των θυρών).
«μέσος δέ ὑμῶν ἕστηκεν [έχει σταθεί] ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε» (Ιωάν. 1:26).
Η Θεωρία του Παρακειμένου: Ο Παρακείμενος δεν κοιτάζει απλώς το παρελθόν· κοιτάζει το παρόν ως αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένης πράξης του παρελθόντος. Είναι η γέφυρα μεταξύ της συντελεσμένης πράξης και της τρέχουσας κατάστασης.
Στο παράδειγμα του κειμένου, η χρήση του παρακειμένου «ἕστηκεν» αποδεικνύει ακριβώς αυτή τη θεωρία:
Η πράξη στο παρελθόν: Ο Κριτής έλαβε τη θέση του, στάθηκε.
Το αποτέλεσμα στο παρόν: Ο Κριτής βρίσκεται ήδη εκεί, είναι παρών, έχει στηθεί προ των θυρών.
Αν ο βιβλικός συγγραφέας ήθελε να δείξει μια μελλοντική προσμονή ή μια πράξη που θα γίνει κάποτε, θα χρησιμοποιούσε Μέλλοντα (στήσεται). Αν ήθελε να δείξει μια απλή ιστορική αναφορά στο παρελθόν χωρίς άμεση επίπτωση στο παρόν των αναγνωστών του, θα χρησιμοποιούσε Αόριστο (ἔστη). Χρησιμοποιώντας Παρακείμενο, μεταφέρει στους σύγχρονούς του την απόλυτη βεβαιότητα ότι η διαδικασία της κρίσης είχε ήδη ξεκινήσει και το αποτέλεσμά της ήταν μια χειροπιαστή, παρούσα πραγματικότητα για την εποχή τους.
Η ίδια ακριβώς λογική εμφανίζεται και σε άλλα κομβικά εδάφια, όπου ο Παρακείμενος κλειδώνει το τετελεσμένο γεγονός:
«Γέγονεν» (Β' Κορ. 5:17): «τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονεν καινά». Τα πάντα έγιναν νέα και η νέα αυτή κατάσταση παραμένει και ισχύει στο παρόν. Δεν είναι κάτι που εκκρεμεί να γίνει.
«Γέγραπται» (Ματθ. 4:4): «Γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ὁ ἄνθρωπος». Γράφτηκε στο παρελθόν, αλλά το αποτέλεσμα (το γραμμένο κείμενο) παραμένει ζωντανό και έγκυρο ως αιώνιος νόμος στο παρόν.
«Τετέλεσται» (Ιωάν. 19:30): Η τελευταία φράση του Ιησού πάνω στον σταυρό. Το έργο της σωτηρίας και η εκπλήρωση του Νόμου τελείωσε εκείνη τη στιγμή, και το αποτέλεσμα αυτής της ολοκλήρωσης παραμένει ενεργό για πάντα.]
Ούτε εννοούν οι τοιούτοι την αμεσότητα της εκπλήρωσης των ρήσεων των Αποστόλων οι οποίοι λίγο πριν την επικείμενη κρίση του «Αρνίου» επί των ασεβών εκ των Ιουδαίων και την καταστροφή του πεπερασμένου επίγειου Ναού — γεγονότα που επισφράγισαν το «τέλος (ολοκλήρωση) του Νόμου»— ,προέτρεπαν ούτως:
«Λέγω δε τούτο, αδελφοί, ότι ο επίλοιπος καιρός είναι σύντομος, ώστε και οι έχοντες γυναίκας να ήναι ως μη έχοντες, και οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες, και οι χαίροντες ως μη χαίροντες, και οι αγοράζοντες ως μη έχοντες κατοχήν, και οι μεταχειριζόμενοι τον κόσμον τούτον ως μηδόλως μεταχειριζόμενοι· διότι το σχήμα του κόσμου τούτου παρέρχεται. (Α’ Κορ. 7:29-31)
Ακόμα, χαμένοι στην άβυσσο της βιβλικής αγνωσίας τους κομπάζουν και χαρακτηρίζουν την απλή νόηση του ευαγγελίου «ύμνο προς την ανθρώπινη λογική» αγνοώντας ότι αναφέρονται στην "φιλοσοφία" η οποία πολλά κακά επέφερε στο άδολο ξεκάθαρο μήνυμα της «αίρεσης του Ιουδαϊσμού» (Πράξεις 24:14). Το ότι είναι θύματα της ελληνοποίησης του χριστιανισμού από τους φιλόσοφους πατέρες, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η πολιτική και πολιτισμική επικράτηση μέσω φιλοσοφικών δογμάτων, και ότι εμπαίζονται από τα θρησκευτικά συστήματα, τα οποία έχουν αναπτύξει τη θεωρία της καθυστέρησης της Παρουσίας του Κυρίου —μετατρέποντας το «Ιδού έρχομαι ταχέως» που είπε ο Ιησούς στους σύγχρονούς Του τον πρώτο αιώνα σε αοριστολογία κάποιου «που πλανά τον όχλο»— τους είναι αδιάφορο· παρ’ ότι οι Απόστολοι μετ’ επιτάσεως κήρυτταν:
«ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ ΟΥ χρονίσει·» (Εβρ. 10:37)
Ας γνωρίζουν οι τοιούτοι ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι αιώνιο, απλό και σοφίζει τους απλούς την καρδία, σοφίζει αυτούς που ερευνούν και χαίρονται στην αλήθεια Του.
"Ή δήλωσις τῶν λόγων σου φωτιεῖ καί συνετιεῖ νηπίους (απλούς) (Ψαλμός 118:130, Ο').
"Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἀποκριθείς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἐξομολογοῦμαι σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ὅτι ἔκρυψας ταῦτα ἀπό σοφῶν καί συνετῶν καί ἀπεκάλυψας αὐτά νηπίοις· ναί ὁ πατήρ ὅτι οὗτως εὐδοκία ἐγένετο ἔμπροσθεν σου (Ματθ. 11:26)
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην απλότητα του λόγου και ας νοήσουμε τα όσα εγράφησαν για τις έσχατες ημέρες του τυπολατρικού Ιουδαϊσμού και το τέλος της διακονίας του θανάτου. Ζούμε στον ατελεύτητο αιώνα της χάρης και της δωρεάς της αθανασίας για όσους λαμβάνουν τον Ιησού τον αληθινό Θεό και αιώνια ζωή.
«ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονεν καινά·» (Β’ Κορ. 5:17)
Φεύγετε των θρησκειών, των σεκτών και των καταστατκών των. Οι θρησκείες και οι σέχτες εξελίσσονται. «Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αυτός χθές και σήμερον και εις τους αιώνας.»
Χριστός η ζωή ημών
-------------------------------------
Google Sites
Report abuse